در ادامه ايّوب گفت : اگر در مقام دشمنى و محاجّه بودم ، دلايل و حجج خود را ابراز مىكردم ، در اين وقت خداوند ابرى بسوى او فرستاد كه از ميان آن ده هزار يا شش هزار زبان گويا با او صحبت كردند و گفتند : اى ايّوب حجّتهاى خود را عرضه كن ، چون من به تو نزديكم و همواره نزديك بوده‌ام ، ايّوب گفت : مرا بر روى زانو بنشانيد و آن وقت فرمود : خدايا تو مرا به اين بلا دچار نمودى در حالى كه مىدانى هيچ گاه دو امر بر من عرضه نشد ، جز اينكه من امر دشوارتر را بر مىگزيدم و هيچ گاه طعامى نمىخوردم جز آنكه يتيمى بر سر سفره‌ام حاضر بود ، خطاب رسيد : اى ايّوب چه كسى عبادت و طاعت را نزد تو محبوب نمود و چه كسى آن زمان كه همه مردم از من غافل بودند ، به تو توفيق حمد و تسبيح و تكبير مرا مىداد ؟ آيا بر ما به واسطهء چيزى منّت مىگذارى كه ما آن را بر تو منّت نهاده‌ايم و ارزانى داشته‌ايم ؟ در اين وقت ايّوب مشتى خاك بر گرفت و آن را در هان خود ريخت ، سپس گفت : تو اى خداى من اين امور را به انجام رساندى و به من توفيق عبادت و شكر عنايت كردى . پس از آن خداوند فرشته‌اى را بسوى او فرستاد و فرمان داد با پاى خود بر زمين بكوبد ، آن وقت چشمه‌اى ظاهر شد كه ايّوب خود را در آن شستشو داد و بلافاصله از آنچه قبلا بود نيز جوانتر و تندرست‌تر شد ، سپس خداوند در اطراف او باغ سرسبزى رويانيد و مال و خاندان و كشت و زرع و گله‌هايش را دو چندان به او باز گردانيد و جبرئيل نيز در كنار او مشغول صحبت با او شد ، در اين وقت همسرش با تكّه‌اى نان خشك سر رسيد و وقتى اوضاع را دگرگون ديد و دو مرد را مشاهده كرد ، فرياد زد : اى ايّوب چه بر سرت آمده ؟ آن وقت ايوب او را صدا زد ، وقتى جلوتر رفت و ايّوب را سالم مشاهده كرد ، سجدهء شكر بجا آورد ، ناگهان ايّوب مشاهده كرد كه موهاى همسرش كوتاه شده و اين به جهت آن بود كه او از مردم تقاضاى نانى براى سدّ جوع كرده بود و چون گيسوان زيبايى داشت ، مردم به او گفته بودند : موهايت را به ما بده تا ما به تو نان بدهيم ، او هم موهايش را كوتاه كرد و به آنها داد و طعامى براى ايّوب تهيّه كرد ، امّا ايّوب كه از ماجرا بىخبر بود با ديدن اين وضع خشمگين شد و سوگند خورد كه او را صد تازيانه بزند ، همان دم به او وحى شد كه همسرش بىگناه بوده و به همين